|
๘๑. จับงูข้างหาง |
| จับงูข้างท่อนท้าย |
ที่หาง |
| ไม่อยู่งูกลับขวาง |
ไขว่เคล้า |
| หมาขบปล่อยเขี้ยววาง |
พิสม์แผ่ ภัยนา |
| ความไม่ชัดจับเค้า |
ห่อนได้ไภยถึง ฯ|ะ |
|
|
|
๘๒. สิ้นไร้ไม้ตอก |
| ขึ้นยอดสุดกิ่งไม้ |
มองหา |
| จะป่ายปีพฤกษา |
กิ่งสิ้น |
| คนไร้ที่พึ่งภา |
ญาติเพื่อน หมดแฮ |
| แลเปล่าคนเดียวดิ้น |
แด่วโอ้ตรอมใจ ฯ|ะ |
|
|
|
๘๓. ฆ่าความเสียดายพริก |
| ฆ่าควายตายแล่เนื้อ |
นึกแกง |
| คิดว่าพริกมากแพง |
ย่อยั้ง |
| ทำการใหญ่นึกระแวง |
กลัวเสื่อม ทรัพย์แฮ |
| ขยาดยั่นทำรอรั้ง |
คั่งค้างกลางกาล ฯ|ะ |
|
|
|
๘๔. ปิดทองหลังพระ |
| ปิดทองที่ก้นพระ |
ปฏิมา กรนา |
| หวังแต่บุญไป่หา |
ชื่อพร้อง |
| สนองคุณท่านลับตา |
ตามซื่อ สัจแฮ |
| รู้ไม่รู้ไม่ห่อนจ้อง |
จัดอ้างสรรเสริญ ฯ|ะ |
|
|
|
๘๕. จับเนื้อสู้เสือ |
| จับเนื้อเลือกส่งสู้ |
เสือลาย |
| เสือโคร่งกัดกินตาย |
พ่ายแพ้ |
| คนโฉดอย่ามุ่งหมาย |
ขันแข่ง สู้เลย |
| กับท่านบุญมากแท้ |
เทียบด้วยฉิบหาย ฯ|ะ |
|
|
|
๘๖. เอาเนื้อหนูไปปะเนื้อช้าง |
| เนื้อหนูน้อยเท่านั้น |
นำมา |
| จักเพิ่มในมังษา |
ใส่ช้าง |
| คเชนทร์ตัวใหญ่เนื้อหนา |
มายิ่ง หนูเฮย |
| ทรัพย์แห่งคนยากง้าง |
แย่งให้คนมี ฯ|ะ |
|
|
|
๘๗. ใช้มีดต่างขวาน |
| มีดแทนขวานต่างใช้ |
ชนจน |
| มีดบิ่นคมไม่ทน |
โค่นไม้ |
| น้อยทรัพย์ต่ำยศตน |
แต่งแข่ง ท่านนา |
| เสียชื่อฦาชั่วให้ |
เสื่อมสิ้นคมสลาย ฯ|ะ |
|
|
|
๘๘. ไม้ร่มนกจับ |
| พฤกษาใดร่มชื้น |
ชุมผล |
| วิหคคล่ำมาทุกหล |
แห่งแส้ |
| ไม้ดกหมู่นกดล |
แดนที่ นั้นนา |
| ยศใหญ่เจ้านายแท้ |
หมู้ข้ามาสลอน ฯ|ะ |
|
|
|
๘๙. นกไร้ไม้โหด |
| ไม้ใดผลเสื่อมสิ้น |
สาปศูนย์ |
| นกทั่วทุกตระกูล |
เลี่ยงลี้ |
| ไร้เริดไม่จับยูร |
ยาตรที่ อื่นนา |
| ยศเสื่อมทรัพย์ป่นปี้ |
หมู่ข้าแตกขจาย ฯ|ะ |
|
|
| |
๙๐. เนื้อเต่ายำเต่า |
| เนื้อเต่าเฉือนหั่นชิ้น |
ควรคำ |
| มาเพิ่มเนื้อเต่ายำ |
อย่างนั้น |
| เงินทองที่ใครทำ |
มาเท่า ใดนา |
| เอาสิ่งของแห่งนั้น |
ส่งเลี้ยงเจ้าของ ฯ|ะ |
|
|
| |
๙๑. ยื่นแก้วให้วานร |
| แก้วมีค่ายื่นให้ |
ลิงไพร |
| ลิงไม่รู้ขว้างไป |
ป่นปี้ |
| ธรรมพระสั่งสอนไพ |
เราะยิ่ง แก้วฦา |
| มากล่าวแนะนำชี้ |
เช่นให้พาลหยาม ฯ|ะ |
|
|
| |
๙๒. เอามะพร้าวไปขายสวน |
| นำแป้งนวลเร่ร้อง |
เรียกขาย |
| แก่หมู่ชาววังหมาย |
ว่าซื้อ |
| ชาววังว่าให้อาย |
ออกชื่อ เซอะแฮ |
| มิใช่ช่างอวดอื้อ |
ช่างแท้เยาะหยัน ฯ|ะ |
|
|
|
๙๓. เล่นแร่แปรธาตุ |
| ตำราปรอทแร่ทั้ง |
ทองแดง |
| หลอมไล่เงินจักแปลง |
เปลี่ยนใช้ |
| ยาซัดเพื่อสุกแสง |
สีกล่ำ ทองเฮย |
| พาฟั่นเฟือนจิตต์ให้ |
เห่อฟุ้งทองคำ ฯ|ะ |
|
|
|
๙๔. จับงูข้างหาง |
| งูเห่าเท่าไผ่ม้วน |
สำลี |
| จะคร่ายึดหางตี |
ไป่ได้ |
| ลูกจ้าวหย่อนกว่าปี |
ปานเห่า งูนา |
| ทำล่วงเกินท่านให้ |
ขุ่นแค้นไภยถึง ฯ|ะ |
|
|
|
๙๕. อย่าประมาท |
| เพลิงเท่าแมลงหวี่น้อย |
นิดเดียว |
| เผลอไม่ระวังแลเหลียว |
ผ่าวร้อน |
| ภิกษุหนุ่มผอมเพรียว |
เด็กกว่า ตนนา |
| ข่มขู่ด่าตีต้อน |
ย่อมได้บาปสนอง ฯ|ะ |
|
|
|
๙๖. ผู้ดีแปดสาแหรก |
| แปดแสรกท่านเนื่องเชื้อ |
ผู้ดี |
| พงศ์เผ่าอำมาตย์มนตรี |
ใหญ่แท้ |
| นับแปดชั่วญาติทวี |
สองฝ่าย |
| อย่าหมิ่นย่อมพ่ายแพ้ |
เผ่าผู้วงศ์สูง ฯ|ะ |
|
|
|
๙๗. อย่าวางใจคน |
| สุนักข์ผอมอย่าให้ |
นั่งหนัง |
| เห็นเหยื่ออย่าคิดหวัง |
ไม่เคี้ยว |
| คนโกงชั่วเซซัง |
อย่าเชื่อ ใจนา |
| มีช่องกลับตลบเลี้ยว |
ฬ่อล้างทรัพย์สิน ฯ|ะ |
|
|
|
๙๘. สอนจระเข้ให้ว่ายน้ำ |
| สอนจรเข้อยู่น้ำ |
สาคร |
| ให้ว่ายในชโลธร |
น่านกว้าง |
| คนเขลาล่วงสั่งสอน |
ปราชญ์เชี่ยว ชานเฮย |
คำที่ตนกล่าวอ้าง |
อ่อนรู้ไป่ถึง ฯ|ะ |
|
|
|
๙๙. ศิษย์คิดล้างครู |
| จระเข้ใหญ่ล้น |
ลำหนอง |
| อยากจะอยู่สบายปอง |
ไป่ได้ |
อวดรู้กว่าครูลอง |
ลบหลู่ ครูเฮย |
| บุตรเกิดเนื่องในใส้ |
ต่อสู้บิดา ฯ|ะ |
|
|
|
๑๐๐. นอนน้อยได้คุณ |
| อดนอนนานจึ่งม้วย |
มรณา |
| หลับอยู่สัตรูหา |
ช่องได้ |
| คนยังตื่นลืมตา |
เห็นทั่ว สถานแน |
| นอนแต่น้อยคุณให้ |
ห่างพ้นไภยพาล ฯ|ะ |
|
|
|
|
|
|
| |
|
| |