|
|
๑๐๑. อย่าได้วางใจ |
| อยากข้าวข้าวม่อตั้ง |
ติดไฟ หุงเฮย |
| กินอิ่มรสสบายใจ |
ถ่วงท้อง |
| เป็นชายอย่าหมิ่นใคร |
ตรองก่อน ดีพ่อ |
| มิตรเพื่อนญาติพวกพ้อง |
อย่าได้วางใจ ฯ|ะ |
|
|
|
๑๐๒. ฉุดหางช้าง |
| ช้างแล่นอวดว่ากล้า |
ยึดหาง ช้างฤา |
| สารใหญ่ตนไป่วาง |
แม่นม้วย |
| ท่านผู้ใหญ่ยศขวาง |
ขัดท่าน ไฉนนอ |
| ท่านไม่รู้เจ็บด้วย |
ดั่งนี้เสียตัว ฯ|ะ |
|
|
|
๑๐๓. หนีเสือปะจระเข้ |
| หนีเสือหวังว่าพ้น |
ไภยไกล |
| ปะหมู่จรเข้ใน |
น่านน้ำ |
| หนีนายที่ดุไป |
ปะอื่น อีกเอย |
| พบแต่ทุกข์สองซ้ำ |
คั่งแค้นใจตน ฯ|ะ |
|
|
|
๑๐๔. ช้างสารงูเห่าข้าเก่าเมียรัก |
| เมียรักอย่าเชื่อไว้ |
วางใจ |
| วอนแต่ถามความใน |
เล่ห์ลี้ |
| อย่ายินหวั่นถึงภัย |
เพราะกล่าว บ้างนา |
| ถามพร่ำร่ำเซ้าซี้ |
ซ่อนไว้อย่าขยาย ฯ|ะ |
|
|
|
๑๐๕. อย่าถือเครื่องราง |
| ถือเครื่องรางมั่นกล้า |
กลั่นลง |
| ไม่พรั่นอยู่ทนคง |
ค่ำเช้า |
| คนถือว่าตัวยง |
ท้าวใหญ่ โปรดแฮ |
| ตกต่ำเสื่อมยศเศร้า |
สิ่งผู้ดูแคลน ฯ|ะ |
|
|
|
๑๐๖. ย้อมแมวขาย |
| คนโกงทำแต่งย้อม |
แมวขาย |
| ลวงล่อหลอกเล่ห์หลาย |
หลากถ้า |
| รู้ไม่เท่ายิ่งหมาย |
ว่าเซ่อ นักแฮ |
| ตกแต่งคนขี้ข้า |
เช่นผู้มีเงิน ฯ|ะ |
|
|
|
๑๐๗. กิ้งก่าได้ทอง |
| กิ้งก่าท้าวส่งให้ |
ทองคำ |
| ทำปึ่งไม่เกรงยำ |
ท่านใท้ |
| คนแต่ก่อนเคยทำ |
ถ่อมต่ำ กายนา |
| ครั้นท่านตั้งแต่งให้ |
หลู่ผู้มีคุณ ฯ|ะ |
|
|
|
๑๐๘. ปิ้งปลาประชดแมว |
| คนใดโกงฬ่อลิ้น |
ลวงหลอก |
| ทำเล่ห์ฉ้อทรัพย์ปอก |
ล่อได้ |
| ยิ่งให้เท่าไรกลอก |
กลับเล่ห์ ผลาญเฮย |
| เปรียบเช่นปิ้งปลาให้ |
ส่งแกล้งประชดแมว ฯ|ะ |
|
|
|
๑๐๙. ว่ายน้ำหาจระเข้ |
| ว่ายน้ำหาจระเข้ |
คิดผิด |
| คงไม่รอดชีวิต |
มอดม้วย |
| คนมีโทษผิดติด |
ตนอยู่ มากนา |
| กลับส่อชื่อออกด้วย |
ดั่งนี้หาภัย ฯ|ะ |
|
|
|
| |
๑๑๐. ให้เหยื่อเสือผอม |
| เห็นเสือผอมเสื่อมสิ้น |
โรยแรง |
| ให้เหยื่อเสือกลับแข็ง |
เข่นเขี้ยว |
| คนพาลไม่คิดระแวง |
ว่าพยศ มากแฮ |
| ชูช่วยเกื้อหนุนเลี้ยว |
ล่อล้างลอบผลาญ ฯ|ะ |
|
|
| |
๑๑๑. ขว้างงูไม่พ้นคอ |
| ขว้างงูไปไม่พ้น |
พันคอ ตนนา |
| งูดั่งความชั่วงอ |
ซ่อนไว้ |
| หวังปิดไม่รับขอ |
ตัวห่าง ออกเฮย |
| ความชั่วกลับมาได้ |
ดั่งอ้างอย่างงู ฯ|ะ |
|
|
|
๑๑๒. สาวใส้ให้กากิน |
| สาวใส้ตนเย่อให้ |
กากิน |
| ความชั่วตนบอกระบิล |
ข่าวแจ้ง |
| ผู้อื่นไม่ควรยิน |
อย่าแส่ ออกเฮย |
| โทษที่พูดดั่งแกล้ง |
กล่าวให้ทุกข์ถึง ฯ|ะ |
|
|
|
๑๑๓. คิดก่อนทำ |
| ขึ้นพฤกษาไม่รู้ |
รังแตน มีนา |
| ถูกต้องเจ็บแสน |
ล่าลี้ |
| เป็นคนล่วงละแผน |
แบบอย่าง ปราชญ์เฮย |
| ทำไป่ตรึกป่นปี้ |
ขุ่นข้องหมองมัว ฯ|ะ |
|
|
|
๑๑๔. อย่าไว้ใจทาง |
| เดินทางมิใช่สิ้น |
เสี่ยงภัย |
| ควรกริ่งจิตต์ระวังระไว |
ใฝ่เฝ้า |
| ทางสกลทั่วทิศไป |
มากหมู่ ศัตรูนา |
| เลินเล่อเผลอจะเศร้า |
รุ่มร้อนภายหลัง ฯ|ะ |
|
|
|
๑๑๕. อย่าวางใจคน |
| อย่าวางใจเชื่อแท้ |
ทุกคน |
| ตรึกก่อนคิดผ่อนปรน |
เรื่องรู้ |
| ควรเชื่อจึงเชื่อยล |
แยบเล่ห์ คนนา |
| ทำซื่อเชื่อทุกผู้ |
กลั่นแกล้งเสียการ ฯ|ะ |
|
|
| |
๑๑๖. จะจนใจเอง |
| ไว้ใจทางเชื่อผู้ |
เผ่าพาล |
| เสียย่อยยับทรัพย์ผลาน |
เสื่อมสิ้น |
| กอดเข่านั่งซมซาน |
โศรกร่ำ ไรนา |
| ใจอ่อนหลงลมลิ้น |
ขุ่นแค้นจนใจ ฯ|ะ |
|
|
|
|
๑๑๗. เกลียดขี้ขี้ตามเกลียดความความถึง |
| เกลียดความปีนป่ายขึ้น |
พฤกษา |
| ปวดถ่ายทุกข์ลงมา |
ฝ่ายใต้ |
| เกลียดคูถเลี่ยงหนีหา |
แห่งร่ม ไม้นา |
| คูถที่ถ่ายถูกได้ |
ยื่นฟ้องความถึง ฯ|ะ |
|
|
|
|
๑๑๘. พยายามแล้วจะสำเร็จ |
| ปลาหมอขึ้นบกดิ้น |
แด่วเสือก |
| สู้กะดิกกายกะเดือก |
เกลือกกลิ้ง |
| ดูเป็นแบบครูเลือก |
แต่ที่ เพียรนา |
| ไม่สละความเพียนทิ้ง |
หมั่นแก้ทุกข์ไภย ฯ|ะ |
|
|
|
|
๑๑๙. ฟื้นฝอยหาตะเข็บ |
| ฟื้นกองฝอยเขี่ยคุ้ย |
หาตะเข็บ |
| มันซ่อนตัวกลัวเจ็บ |
ต่ำใต้ |
| ความเก่าล่วงกาลเก็บ |
ออกกล่าว อีกแฮ |
| ผิดเนื่องนานแคะไค้ |
เพือให้ขุ่นหมอง ฯ|ะ |
|
|
|
|
| |
|
|
